Kaspertje

1912231_10153432344379469_7294595521695052837_o

Dat schattige beestje op de foto is dus Kasper, de hond die mijn ouders kochten toen ik een jaar of 10 was. Ik herinner mij nog goed dat we onderweg in de auto op zoek waren naar een naam voor dat schattige bolletje haar. Ikzelf zei dat papa zich moest haasten want dat de film Casper het spookje op tv kwam en ik het absoluut niet wou missen. Ineens was het beslist, het zou Kasper worden, ons eigen kleine spook. Hij werd geboren op 03/07/2000.

Toen hij pas bij ons was zat er in het midden van de woonkamer een klein bibberend bolletje dat meestal in de doos kroop waarin hij mee naar huis genomen was. Hij piepte zo zielig, maar al snel was de nieuwsgierigheid te groot en kwam het zijn nat neusje tegen ons duwen voor wat aandacht.

Iedereen in huis kreeg een eigen rol in Kasper zijn leven. Papa was de grote baas. Dat was ook de enige waar hij goed naar luisterde. Mama was de persoon die hem verwende met wandelingen, waar hij de leiding nam. Soms was het net of Kasper met haar op wandel was. Mijn jongere broertje was zijn speelkameraadje. Ravotten in de tuin of dat ene trucje dat zo veel snoepjes opleverde of even lekker gek doen kon met hem. En ik, was zijn grote knuffel. Overal waar ik was zat hij tegen mij of op mijn schoot. Van papa mocht hij niet in de zetel, maar als ik in de zetel lag televisie te kijken dan keek hij smekend naar papa. Zodra papa dan een goedkeurende knik gaf sprong hij bij me en keken we al knuffelend samen.

11538047_10153432344429469_7987308926692531792_o

Het was een enorme deugniet. Op de foto hierboven had onze mini-casanova mijn plekje ingenomen terwijl ik in de keuken om drinken ging. En dan maar uitdagend zijn neus in de lucht. Hij heeft zijn plekje niet meer moeten afgeven, ik mocht er gewoon terug bij.

Het was een hondje met humor zoals hij papa eens voor de gek durfde te nemen. Op een dag kwam papa thuis van het werk en na al zijn taken legde hij zich even languit in de zetel. Kasper ging als een trouw hondje naast de zetel liggen ter hoogte van papa zijn hoofd. Even later stond Kasper op en ging wat verder weg zitten. Hij keek zo schuldig. Ik begreep niet wat er aan de hand was tot papa recht sprong en riep:’Bah! Kasper! Jij vuile deugniet!’ Bleek dat onze grapjas een scheet had gelaten en zich snel uit de pootjes maakte.

11026323_10153432344279469_3657771669102875376_n

Kaspertje was mijn eerste grote liefde. Mijn exen kunnen het je vertellen, niemand nam zoveel plaats in mijn hart als deze hartendief. De eerste die een verkeerd woord zei kon meteen vertrekken. Deze foto heeft een ex gemaakt met zijn gsm en zo zie je maar wie er alle aandacht kreeg.

11667336_10153432344269469_3285746682125262121_n

Op vakantie was Kaspertje er steeds bij. We huurden dan ook steeds een bungalow zodat we hem niet moesten achterlaten. Dat konden we toch niet. Zelfs bij de paar dagen disneyland, waar hondjes niet welkom zijn, dachten we voortdurend aan hem. En hij ook aan ons want toen we hem gingen halen was hij in hongerstaking gegaan en had hij heel het hondenhotel geïrriteerd met zijn onophoudelijke gejank.

Het was ook steeds een avontuur als hij erbij was. De eerste keer dat mijn broertje ging vissen op de vijver met papa, was hij zijn neus gevolgd en van de kant geschoven. We schrokken van de plons en hij stonk uren in de wind naar het vijverwater. De paniek in zijn oogjes toen hij probeerde terug aan wal te geraken, ocharme.

11403225_10153432356354469_8652468464422825099_n

Dit is de foto van de laatste keer dat ik hem levend zag. Drie maanden ervoor was ik gaan samenwonen met toen mijn vriend en nu mijn man. Had zo een spijt en schuldgevoel. Maar Kasper werd oud en was versleten. Hij kon zelfs zijn mandje niet meer in, maar sliep op een matje. Het deed zoveel pijn afscheid van hem te moeten nemen. Heb papa nooit zo erg zien wenen als toen in het crematorium. Maar het was wel heel mooi gedaan. Een kleine ruimte met daarin een tafel of kast waarop hij lag. Over hem een dekentje dat wij hadden meegebracht. Rondom hem de spulletjes die we hadden gegeven en van hem waren.

11542120_10153451022104469_6938536963125390823_n

Het lijkt wel of de lens van de camera troebel werd van mijn tranen. Op de dressoir thuis staat nu sinds zijn crematie een plukje haren van zijn staart, met een theelichtje in het midden van zijn halsband. Het klavertje uit klei heb ik ooit zelf gemaakt en lag bij hem toen we afscheid namen van hem. Ik heb een halsketting met een hartje waarin zijn assen zitten. Ik draag het nooit want ben bang het kwijt te raken. Het hangt aan een haakje in de slaapkamer. Het is nu sinds 30/06/2015 dat hij in slaap gedaan is, maar ik blijf hem missen.

Mijn ouders hebben nog geen ander hondje en zelf kunnen we het niet in het appartement. Ook al komen er in de toekomst nog huisdieren, Kasper zal altijd een speciaal plaatsje in mijn hart hebben. Er zal nooit een ander zijn zoals hij.

Greetz V

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s